Եվս երկու օր, և ընտրությունների սրտամաշ մարաթոնը կավարտվի: Փորձենք հասկանալ` ով ում բարեկամն էր այս ընտրություններում` մեկ կարևոր արձանագրումից հետո. այս ընտրությունների առանձնահատկությունը նախորդներից այն էր, որ չերևացող, այսբերգային հատվածն ավելի մեծ էր, քան երևացողը: Իրական խաղացողների մի ստվար հատվածն այդպես էլ մնաց «փարդի քամակում»` չկարողանալով իրացնել երկար ժամանակ պլանավորած իր մաքսիմալ և մինիմալ ծրագրերը:

«Իրատես de facto» ակումբի հյուրը` «Ազգային անվտանգություն» կուսակցության նախագահ ԳԱՌՆԻԿ ԻՍԱԳՈՒԼՅԱՆԸ, ասուլիսից հետո պատասխանեց մեր հարցերին։

ԱԺ-ում ամենաէքսցենտրիկ պատգամավոր համարվող ոչ անհայտ Լյովա Խաչատրյանը, ով «համատեղությամբ» նաև ապարանցի է և հայտնի է էշերի իր հավաքածուով, որոնց կոչում է իրեն նվեր տվողի անունով, լինի դատախազ, մոտիկ ընկեր, թե քավոր-սանիկ, որքան էլ պարադոքսալ է, իր անմիջական բնավորությանը ոչ հարիր, դեռ ամուսնացած չէ:

Այս երկրում կա մի գործընթաց, որի մեջ իշխանություններին ոչ մի կերպ չես մեղադրի: Այն ինքնորեն ինքնաբուխ է: Կարելի է վիճել` օրինաչա՞փ է ՀԱԿ-ի այսօրվա վիճակը, թե՞ ոչ: Կարելի է ապավինել մտքին, որ այնտեղ, ուր «եփվում» էին Կարախանյան Սմբատի ու Զուրաբյան Լևոնի հոգին ու միտքը, այլ վերջաբան չէր էլ կարող լինել: Այնուհանդերձ, ընդդիմադիր դաշտը քայքայելու նրանց համառությունը հիացմունքի է արժանի:

«Իրատես de facto»-ի հյուրն է ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության անդամ ՄԱՐԳԱՐԻՏ ԵՍԱՅԱՆԸ:

2013-ի փետրվարի 18-ին կայանալիք նախագահական ընտրության ելքը, կարծես, կանխորոշված է: Առաջադրված թեկնածուներից ոչ մեկն էլ ի զորու չեղավ մոտենալու նախագահ Սերժ Սարգսյանի վարկանիշին, և ամեն ինչ հուշում է, որ ընտրություններն ավարտվելու են առաջին փուլում` Սերժ Սարգսյանի համոզիչ հաղթանակով:

Անկախ Վրաստանի կազմավորման և այդ երկիր մուտքի հնարավորության հենց սկզբից Թուրքիան սկսեց լուրջ քայլեր ձեռնարկել իր ազդեցությունն ու քաղաքական ներկայությունը հաստատելու Աջարիայում (բնակչության 50-60 տոկոսը մահմեդականն է), ինչպես նաև ադրբեջանաբնակ Ստորին Քարթլիում, Աբխազիայում, որի հետ Թուրքիան կապված է 550-հազարանոց աբխազական սփյուռքով:

Նախընտրական այսօրվա զարգացումներում շատ հաճախ տրամաբանություն չես կարողանում գտնել: Մեզ հետ զրույցում քաղաքագետ ՍՈՒՐԵՆ ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑԸ, սակայն, որոշակի տրամաբանություն տեսնում է ու այն հետևյալ կերպ է մեկնաբանում. «Հիմնական խաղացողները փորձում են իրենց համար հստակեցնել այն դերակատարությունը, որն ունենալու են նախագահական ընտրություններից հետո»:

Խորհրդային պետությունը դավաճանության արդյունքում կաթվածահար եղավ: Ասում եմ` դավաճանության, որովհետև ոչ մեկը առաջ չէր քաշել նոր միութենական պայմանագիր (այսինքն` ԽՍՀՄ-ի լինել-չլինելու հարցը) կնքելու համար համապետական հանրաքվե անցկացնելու հարցը, և դրա անհրաժեշտությունն էլ չկար: Պարտադրված հանրաքվեն (Հայաստանը Լևոն Տեր-Պետրոսյանի գլխավորությամբ չմասնակցեց դրան) հաջող վերջացավ, ՀԽՍՀ-ն պահպանելու օգտին քվեարկեց մասնակիցների 68 %-ը: Գորբաչովյան հերթական ավանտյուրիստական հարցադրումը տապալվեց: Բայց քանի որ առաջադրանքը կար, և կատարողն էլ պատրաստ էր, տապալման գործը աստիճանաբար առաջ էր գնում:

«Ինչո՞ւ են կործանվում պետությունները». ՌԱԼՖ ՅԻՐԻԿՅԱՆԻ սեղանին դրվածը Ջեյմս Ռոբինսոնի գիրքն էր։ Քանի որ այն անծանոթ էր ինձ, իսկ ինքը նոր էր սկսել կարդալ, ձևական կլիներ հետաքրքրություն ցուցաբերելը։ ՈՒստի սկզբնական լռությունը խախտելու նպատակով ճեպազրույցի անցա։